Als je hier als werkgever niet veel voor voelt dan zou ik voorstellen om zo snel mogelijk met een diversiteitmanager in zee te gaan. De anonieme cv's zijn de ultieme poging om zo objectief mogelijk mensen aan te nemen. Als er in Vlaanderen geen diverser beleid wordt gevoerd zou het mij niet verwonderen dat quota en/of anonieme cv's verplicht worden ingevoerd.
Via
Frans bedrijf pioniert met anonieme cv's
door Sybille Decoo / De Volkskrant
Allochtonen krijgen gelijke kans
Terwijl in België de sociale partners redetwisten over de pro's en contra's van anonieme cv's, bewijst een Frans bedrijf hun nut. Door naam, geslacht, woonplaats en leeftijd uit de sollicitatiebrieven te schrappen zijn er beduidend meer allochtonen, vrouwen en oudere werknemers in dienst gekomen.
Werknemers in het Parijse automatiseringsbedrijf Norsys. Sinds de namen worden geschrapt uit sollicitatiebrieven, is het aantal allochtonen er sterk toegenomen.
Door Sybille Decoo
PARIJS / BRUSSEL l De Franse Senaat duwt nu ook aan de kar van de anonieme sollicitaties en in ons land diende sp.a-senator Fatma Pehlivan een wetsvoorstel in om op die manier komaf te maken met de discriminatie van allochtonen op de arbeidsmarkt.
De jonge Franse software-ingenieur Hakim Merchichi stuurde 200 sollicitatiebrieven met zijn curriculum vitae rond en werd in twee jaar tijd niet één keer uitgenodigd voor een eerste gesprek. En dat in een sector waar de banen voor het rapen liggen. Al zijn studiegenoten die samen met hem hun diploma behaalden waren zo aan het werk. "Maar ja, die hebben een Franse naam", vertelt Hakim in de Volkskrant.
Het Parijse bedrijf Norsys, een automatiseringsbedrijf met 170 werknemers, bracht redding. Dat besloot begin dit jaar om personeelsleden via anonieme sollicitaties te rekruteren. Hij werd uitgenodigd voor een eerste gesprek, werd meteen aangenomen en promoveerde in een half jaar tijd naar een hogere functie, terwijl anderen er doorgaans twee jaar over doen.
Concrete cijfers geeft bedrijfsleider Sylvain Breuzard niet, maar volgens hem is het resultaat van deze politiek dat er in zijn bedrijf in negen maanden tijd beduidend meer allochtonen, vrouwen en oudere werknemers aan de slag zijn gegaan.
Niet dat het van een leien dakje liep. Om zijn eigen medewerkers ervan te overtuigen die weg op te gaan moest hij een taboe doorbreken, namelijk dat ze discrimineerden bij aanwervingen. Pas toen hij toegaf dat hij zelf wel eens last heeft van vooroordelen, werd het thema bespreekbaar.
De vaak gehoorde bezwaren dat het systeem te duur zou zijn, dat de discriminatie verschoven wordt naar een later moment in de sollicitatieproces en dat dit het fundamentele probleem van discriminatie in de samenleving niet oplost, wuift hij weg. "Als we moeten wachten tot het onderwijssysteem is aangepast, ben je wel een eeuw verder", klinkt het.
De Franse Senaat heeft een amendement gestemd dat bedrijven verplicht met anonieme sollicitaties te werken, maar wil wachten met dit op te leggen tot vakbonden en werkgevers het erover eens zijn. En zover is het nog niet.
Ook in België is er vooralsnog weinig animo. De VDAB is zelfs "principieel tegen". "Dit verschuift het probleem van de discriminatie. Wij geven er de voorkeur aan de werkgevers te sensibiliseren", zegt woordvoerster Nancy Vercammen. Het officieel standpunt maskeert overigens de meningsverschillen binnen de raad van bestuur van de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling.
Vercammen geeft wel toe dat het discrimineren vaak onbewust gebeurt. "Het voorbeeld van het Franse bedrijf toont aan dat het wel kan werken in bedrijven die niet willen discrimineren, maar het voor alle bedrijven verplichten is een ander paar mouwen."
Op politiek vlak probeert senator Fatma Pehlivan de geesten te doen rijpen om bedrijven te verplichten met anonieme sollicitaties te werken. Naar aanleiding van haar wetsvoorstel vonden in de Senaat hoorzittingen plaats met onder meer de werkgeversorganisaties, de vakbonden en het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding. "De meningen zijn verdeeld, maar het debat is niet afgesloten. Dit najaar gaan de discussies verder in de Senaatscommissie Sociale Zaken."
Bij haar weten is er in België geen bedrijf dat het voorbeeld van het Franse Norsys volgt. "We hebben gezocht en er geen gevonden."