Zonet het laatste boek gelezen van Hanif Kureishi, Mijn oor aan je hart.
Hanif Kureishi is de schrijver van ‘My beautiful laudrette’. Een film uit de jaren tachtig waarvoor hij een oscar kreeg, met in de hoofdrol Daniel Day lewis.
Dit verhaal is nogal autobiografisch.
Hanif is de 50 voorbij en probeert in het reine te komen met zijn vader. Via een ongepubliceerde roman van de hand van zijn vader en een roman van zijn oom Omar probeert hij zijn vader beter te begrijpen.
Continue reading "Hanif Kureishi, Mijn oor aan je hart" »
Carolien Omidi is een Nederlandse die met haar Iraanse echtgenoot en kinderen in Teheran woont.
Het vuur van Perzië gaat over een Nederlandse jonge vrouw die een passionele relatie heeft met een Iraanse medestudent in Amsterdam. Als haar geliefde plotseling naar zijn geboorteland Iran terugkeert, besluit ze om hem daar te gaan zoeken en te overtuigen terug naar Nederland te komen.
Continue reading "Carolien Omidi, Het vuur van Perzië" »
Grof, vettig, politiek oncorrect, hillarisch en pijnlijk maar fantastisch boek.
Dimitri Verhulst is een jonge Vlaamse schrijver.
Zijn boek Problemski Hotel gaat over het leven in een asielcentra. Om dit te kunnen doen heeft hij zich ook een paar dagen laten opsluiten in het opvangcentrum voor asielzoekers van Arendonk.
Continue reading "Dimitri Verhulst, Problemski Hotel" »
De auteur, Omar B. woont sinds 1990 in het Vlaamse Borgerhout. Hij vertelt zijn verhaal incognito.
Met een vader die sergeant is in het Marokkaanse leger heeft Omar een avontuurlijke, maar geen makkelijke jeugd. Wanneer de persoon naar wie hij opkijkt uit zijn leven verdwijnt, maakt de 19-jarige Omar een diepe crisis door. Die komt hij te boven door naar België te emigreren. Aanvankelijk loopt alles gesmeerd, maar dan begint hij een geheim dubbelleven te leiden. Hij moet absoluut vermijden dat zijn geheim uitkomt. Het zou een onaanvaardbare schande betekenen in de Marokkaanse gemeenschap waar hij deel van uitmaakt en voor zijn familie in het thuisland.
Continue reading "Omar B., Oesters of merguez" »
zonet het boek gelezen: ‘Kofi Annan, Een leven in het teken van vrede’ door Stanley Meisler. Het boek wordt op de achterflap aangekondigd als : ‘De eerste biografie’.
Als biografie vind ik het maar niets. Het zegt weinig over de man zelf, hoe hij omgaat met ontgoocheling, wat zijn geheimen zijn, hoe hij kracht blijft vinden, hoe hij omgaat met zijn partner … dat zijn zaken die je niet te weten komt.
Daarentegen als historisch boek is het zeer interessant. Het geeft een goed beeld van wat er de laatste 15 jaren is gebeurd in de wereld, op en met de VN. En Kofi Annan eerst als functionaris en later als secretaris generaal heeft hier natuurlijk veel mee te maken.
Het is onvoorstelbaar hoe mannen op zo een hoog niveau zich kunnen gedragen als kleine pestende kinderen op de speelplaats in de lagere school. Uit dit boek blijkt nog maar eens dat de geschiedenis zal aantonen dat de neoconservatieve (is dat geen contradictio in terminis? )ploeg van Busch jr een zware schuld draagt in het vermoorden van honderdduizenden mensen. Wat nogmaals aantoont dat extremisme altijd voor onnodig bloedvergieten zorgt.
De politieke verhalen zijn duidelijk geschreven, ondanks de vele namen, data, plaatsen en voorvallen die worden aangehaald.
Toch een aanrader, ik heb er alleszins veel van opgestoken.
op 10 november 2001 mocht Kofi Annan de Nobelprijs voor de vrede in Oslo in ontvangst nemen. Bij deze gaf hij een lezing waaruit ik toch een paar zinnen wil citeren..
‘… Alleen in een wereld zonder armoede kunnen mannen en vrouwen hun talenten volledig benutten. Alleen waar de rechten van het individu worden gerespecteerd, kunnen geschillen politiek gekanaliseerd worden en vredig opgelost. Alleen in een democratische omgeving die gebaseerd is op respect voor diversiteit en dialoog, kunnen individuele zelfexpressie en zelfbestuur tot ontwikkeling komen…’
‘… Geëerde gasten, het idee dat er één volk zou zijn dat de waarheid in pacht heeft, één antwoord op alles wat fout gaat in de wereld of één oplossing voor de behoeften van de mensheid, heeft in het verleden voor onmetelijk leed gezorgd – zeker in de vorige eeuw. Maar nu, zelfs terwijl overal ter wereld etnische conflicten woeden, groeit het begrip dat de menselijke diversiteit zowel werkelijkheid is die dialoog noodzakelijk maakt, als basis van die dialoog. …’
(vetgedrukt door mij aangebracht)
De hele lezing kan u hier lezen in het Engels.
Los is een aangename roman over het politiek correct leven van een journalist.
Grappig en heel herkenbaar voor iedereen wie ooit culturele cross-over relaties had of heeft. ook de problematiek van euthanasie wordt mooi in beeld gebracht.
Het boek leest vlot en aangenaam maar op het einde heb je toch het gevoel dat je iets mist. Tom Naegels gaat net niet diep genoeg in de psyche van de gebeurtenissen. Het blijft bij een oppervlakkige, journalistieke beschrijving.
Toch heb ik er enorm van genoten en raad ik het boek aan. Hij beschrijft heel leuk het verlangen om bij de allochtonen te horen maar anderzijds ergert hij zich aan de verschillen die er zijn. Voor alle mensen die begaan zijn met al of niet politiek correct Vlaanderen is dit een aanrader.